Ktoś zwrócił moją uwagę na kwestię zasadności uznawania possessive adjectives za przymiotniki dzierżawcze.  Jest to termin, który napotkać można w zasadzie w każdym podręczniku do nauki gramatyki języka angielskiego. Wydaje się jednak, że to co powszechnie rozumie się jako possessive adjectives wcale nimi nie jest.

Zanim poprę powyższe twierdzenie konkretami, należy się kilka wyjaśnień osobom, które niekoniecznie są „za pan brat” z zawiłościami gramatyki.

Przez possessive adjectives (w podręcznikach do nauki języka) rozumie się takie słowa jak my, your, his, her, its, our, their. Obok nich wyróżnia się także possessive pronouns: mine, yours, his, hers, ours, theirs. W skrócie można powiedzieć, że tych pierwszych używamy przed grupą rzeczownika, a tych drugich zamiast niej.

Possessive adjectives to przymiotniki dzierżawcze. A czym jest przymiotnik dzierżawczy? Otóż jest to część mowy, która modyfikuje rzeczownik, oznaczając przynależność czegoś do jakiejś osoby lub rzeczy (np. świński ogon lub dramat szekspirowski).

Takie słowa jak my, your, his, itd. rzeczywiście wyrażają przynależność. Jednak co mają wspólnego z przymiotnikami? Jeśli im się przyjrzeć, to tylko to, że odpowiadają na pytanie czyj? oraz zajmują pozycję prenominalną (w angielskim przymiotnik znajduje się przed rzeczownikiem).

Teraz przyjrzyjmy się pozostałym cechom, które posiadają przymiotniki, a których brakuje wyżej wspomnianym słowom:

1. Stopniowanie. Przymiotniki podlegają stopniowaniu, np. big – bigger – biggest. Formy dzierżawcze, o których tu mowa nie podlegają stopniowaniu.

2. Modyfikacja. Przymiotniki mogą być modyfikowane przez przysłówki, np. very big, seriously ill. Słów my, your, itd. nie można zmodyfikować.

3. Co więcej przymiotniki w języku angielskim mogą być poprzedzone przedimkiem lub zaimkiem wskazującym; I have a new book, ale nie I have a your book.

Z uwagi na to, że te formy dzierżawcze nie spełniają wszystkich cech przymiotników nie do końca uzasadnione jest uznawanie ich za przymiotniki dzierżawcze. Niektórzy gramatycy proponują termin określniki dzierżawcze (possessive determiners). Jeszcze inni sugerują nie dokonywać rozróżnienia na possessive adjectives i pronouns – wszystkie one powinny być nazywane possessive pronouns, ponieważ są formami dzierżawczymi zaimków osobowych I, you, itd.  Takie uogólnienie nie jest trafne, ponieważ my, w przeciwieństwie do mine, nie zachowuje się jak rzeczownik, a tylko określa inny rzeczownik.

Podsumowując, zastąpienie possessive adjective terminem possessive determiner byłoby najbardziej trafnym posunięciem.

Przeczytaj też:

1. Ile przypadków jest w angielskim?
2. Ile jest imiesłowów w angielskim?
3. Słowa, których znaczenie uległo zmianie
4. Rzeczowników i czasowników uczymy się odmiennymi częściami mózgu
5. Dlaczego Y nie jest samogłoską?

Oceń ten wpis:

(1 głosów, średnia: 3,00 z 5)

 Loading ...