must i have to – jak mus, to mus…

Osobom nie anglojęzycznym często problem stwarza właściwe stosowanie czasowników must oraz have to. Co więcej, dla wielu osób nie ma między nimi różnicy. Faktycznie obydwa można tłumaczyć jako musieć, ale nie można używać ich zamiennie.

Have to i must używa się do wyrażania dwóch rzeczy: przymusu i pewności. Jeżeli chcemy wyrazić przymus, to rzeczywiście używamy albo have to, albo must. Jaka jest jednak między nimi różnica? Otóż czasownik modalny have to (lub have got to) wyraża przymus lub konieczność wynikająca z okoliczności; można powiedzieć, że to odgórny przymus, np.:

I have to wear glasses – Muszę nosić okulary, bo inaczej nie widzę.

I have got to do my homework – Jak nie skończę, to dostanę 1; nauczyciel kazał mi odrobić pracę domową

They had to go to this meeting – Kazał im w nim uczestniczyć np. pracodawca.

Czasownika have got to używa się jedynie w odniesieniu do sytuacji krótkotrwałej, przejściowej.

Czasownik must natomiast to pewien punkt widzenia mówiącego. Jest to przymus narzucony przez nadawcę, np.:

You must see a doctor – Mówiący widzi, że jego rozmówca źle wygląda i uważa, że w takiej sytuacji musi pójść do lekarza.

I must be back by six – Muszę wrócić przed szóstą, bo inaczej się spóźnię

Must I sign this? – Czy naprawdę muszę to podpisać? To tylko moja decyzja.

Warto również pamiętać, że formy przeczące mustn’t i don’t have to mają zupełnie inne znaczenia. Mustn’t oznacza zakaz robienia czegoś, a don’t have to znaczy brak nakazu:

You mustn’t go there – Nie wolno ci tam iść

You don’t have to go there – Nie musisz tam iść (jeśli nie chcesz)

Przy wyrażaniu pewności używamy must, gdy swoją pewność wyraża sam mówiący:

She must be rich – to moje przekonanie

Have to zaś wyraża logikę zewnętrzną:

There has to be a proper solution – musi być jakieś właściwe rozwiązanie – wniosek logiczny.