Innit, co nie?
W języku angielskim stosowanie pytań rozłącznych, czyli tzw. tag/tail questions jest bardzo powszechne. Nie będę się tu rozwodził nad ogólnymi zasadami ich użycia, a raczej skupie się tylko na jednym rodzaju tych pytań, tj. na wyrażeniu innit.
Innit jest wyrazem potocznym, popularnym w brytyjskiej odmianie angielszczyzny. Pochodzenie tego słowa przypisuje się subkulturze niejakich chavs i innym niższym klasom społecznym. Kojarzone jest także (przesadnie) z mniejszościami azjatyckimi; z Hindusami i Pakistańczykami.
Oryginalnie innit wywodzi się od isn’t it. W tym miejscu można przytoczyć zabawną definicję Aliego G, cytowaną w urbandictionary.com:
It’s just short for innit, innit?
Tak więc innit można użyć zamiast isn’t it w takich oto przykładowych wypowiedziach:
She’s really stunning, innit?
He’s a good chap, innit?
Trzymając się więc reguł gramatycznych innit może pojawiać się w zdaniach, w których wcześniej pojawia się trzecioosobowa forma czasownika to be w liczbie pojedynczej, tj. is. Niemniej innit zdominowało także wszelkie inne formy czasownika to be i innych czasowników używanych w tag/tail questions (do, can, would, itd.). Nie ma także znaczenia to, jaki podmiot znajduje się po owym czasowniku w gramatycznie poprawnym pytaniu rozłącznym:
isn’t he/she/it —> innit
aren’t I/you/we/they —> innit
wasn’t he/she/it —> innit
weren’t we/you/they —> innit
don’t I/you/we/they —> innit
doesn’t he/she/it —> innit
didn’t I/you/he/she/, itd. —> innit
wouldn’t I/you/he/she, itd. —> innit
Zamiast „I did it yesterday, didn’t I?” można powiedzieć „I did it yesterday, innit?”, zamiast: „You have seen this film, haven’t you?” po prostu „You have seen this film, innit?”.
Omówione do tej pory użycie innit ogranicza się do uzyskania pewności, że ktoś coś zrobił, coś się wydarzyło itp. (przeważnie jest to pytanie retoryczne i nie wymaga przytaknięcia ze strony rozmówcy). Można nim zastąpić każde inne pytanie rozłączne. W moim odczuciu dobrym tłumaczeniem jest potoczne „no nie?”, „co nie?”, „nie?”. Często jednak innit pojawia się w takich zdaniach, w których tag question by się nie pojawiło. Służy ono jedynie emfazie (wzmocnieniu) wypowiedzi i upewnieniu się, że rozmówca nas rozumie, wie o czym mówimy, np:
” I just got on the bus and saw her, innit. She even didn’t give a damn about me.”
„Ya know, I decided not to try it again, innit”.
Takie zastosowanie innit kojarzy mi się z nadużywanym w języku polskim przez niektórych słowie „nie”: „Wsiadłem do autobusu i zobaczyłem ją, nie. Potem wysiadłem, nie i poszłem na chatę, nie”.
Co więcej innit może służyć wyrażeniu aprobaty, zgodzeniu się z rozmówcą:
- It’s a great place!
- Innit!
To chyba wszystko na temat innit, nie? Czy nie?
Jeśli ten wpis spodobał Ci się subskrybuj RSS!
Przeczytaj też:
- Od kiedy „hello” nie jest wulgaryzmem
- Dlaczego how come…
- mist i fog – dwa rodzaje mgły
- 130 niecodziennych odpowiedzi na ‘How are you?’
- Zanim powiesz Jack Robinson
(Brak ocen)
Loading ...
11 komentarzy w “Innit, co nie?”
Szczerze mówiąc, nie znałem tego w ogóle.
Miło mi wobec tego, że mogłeś dowiedzieć się czegoś nowego
Innit używają osoby, o których w UK mówi się chavs. W US nigdzie się nie spotkałem z używaniem tego.
A mam do Pana pytanie trochę nie w temacie, bo czytałem Pana wpis na temat przedimków w angielskim i chciałem zapytać, czy gdy słowo „life” jest niepoliczalne to w zdaniu „it’s terrbile life” nie mogę napisać „a terrbile life”?
Rzeczownik „life” może być zarówno policzalny, jak i niepoliczalny. Oczywiście można powiedzieć „a terrible life”, np. w zdaniu „I lead a terrible life”.
@brt12 dlatego też napisałem na samym początku, że jest to popularne w brytyjskiej odmianie angielskiego.
Dziękuję za odpowiedź. Pozdrawiam.
Też tego nie znałam, a podoba mi się ten wpis – ot, taka ciekawostka bardziej
to ja dodam, że mama mojego towarzysza życia używa „innit?” również w celach sarkastycznych
i czesto jest to tez uwarunkowane pochodzeniem z danego regionu, w tym sensie, że jedni mają tendencję do stosowania „innit” a inni nie
w walii, z tego co zaobserwowałam, chyba częściej używają „isn’t it?” do każdego przyimka osobowego niż samego ” innit” i to w uproszczonej formie fonetycznej (spróbuję napisać bez czcionki ipa) — [izn i?]
jako skrót od „isnt it true?”