Słowa very oraz really użyte przed przymiotnikiem pełnią funkcję wzmacniającą – jeśli coś jest ciekawe, to jest mniej ciekawe niż coś bardzo ciekawego, nie mówiąc już o czymś naprawdę ciekawym. Wydaje się jednak, że we współczesnym angielskim zaczyna dominować tendencja do rezygnowania z jednego z tych słów. Jakie zmiany zachodzą w języku i czym są one powodowane? O tym w tym wpisie.
Ze względów stylistycznych ani very, ani really nie powinno stosować się w sposób przypadkowy. Obrazowo rzecz ujmując, nie lubią się one ze wszystkimi przymiotnikami. Przyjmuje się zasadę, że very łączy się z przymiotnikami o mniejszej intensywności niż przymiotniki, które lubią się z really.
Zilustrujmy to kilkoma przykładami:
Mogę powiedzieć, że coś jest very nice (bardzo fajne), ale już nie powiem, że jest *very fabulous (bardzo bajeczne), aczkolwiek naprawdę bajeczne, really fabulous, być już może. O czymś niesamowitym nie powiemy very amazing, a raczej really amazing.
Współcześni użytkownicy języka angielskiego jednak wyraźnie radzą sobie z tego typu “problematycznymi” związkami wyrazowymi i upraszczają swoje słownictwo. Really wypiera very i kłopot znika. Coraz częściej osoby anglojęzyczne w każdym kontekście używają przysłówka really. Po pierwsze tak jest bezpieczniej, bo jeśli coś jest really awesome to czemu ma nie być także really good? Moim zdaniem swój udział w wykształcaniu się tego rodzaju zachowań językowych mają (choć nie tylko) media, a dokładnie — reklama. W dzisiejszych czasach przecież nie wystarczy, że dany produkt będzie “bardzo dobry” — on musi być “naprawdę rewelacyjny”!
O tendencji do rezygnowania z very na rzecz really australijscy lingwiści pisali już na początku tego stulecia, ale zagadnienie to dotyczy wszystkich krajów anglojęzycznych.
Czy naprawdę we współczesnym języku wszystko musi być takie wyolbrzymione, intensywne? Przynajmniej my, “nie-nativi”, znajmy miarę!
{ 3 komentarzy… przeczytaj poniżej lub zostaw własny }
wydaje mi się też że amerykanie mówią “so”, wszystko jest “so” nie very czy really tylko “so”
Ja zauważyłam, że Amerykanie lubią używać słowa “super” jako wzmacniacza przymiotników np. “super good” “super long” “super big” “super fast” itp.
My, nie-nativi z Polski mamy akurat dużo większe (niemal nieograniczone) możliwości stopniowania i dozowania siły. :)
Ech, tym bardziej szkoda, że większość rodaków ogranicza się do jednego, uniwersalnego wykrzyknika…